Day 11: Xinzhu Diaries

Vandaag is onze White Mage level up gegaan; helaas is ze dit weekend met haar oom en tante aan het chillen in Taibei, dus we zien haar zondag pas weer. Myra, veel plezier in Taibei en vanuit Zhongli een dikke kus en knuffel van Chun en ondergetekende. Ik zal maar niet vermelden hoe oud je geworden bent, want ik hecht veel waarde aan m'n leven... :D Jullie kunnen trouwens zelf lezen hoe haar weekend is geweest wanneer ze haar eigen post, die ze heel bescheiden 'Happy birthday to myself' heeft genoemd, publiceert.

Back to reality. Vandaag was een do-de-lij-ke dag. De avond ervoor had onze gedecimeerde party, zoals jullie hebben kunnen lezen, bij Thierry overnacht. We hebben echter weinig geslapen, aangezien we tot een uur of 3, 4 met Thierry over het schrijven van scripties, prijsvergelijkingen tussen Taiwan en Nederland, de sterkte van Chuns bril en weet-ik-veel-wat-nog-meer hebben geouwehoerd. Op zich niet zo erg, ware het niet dat we de volgende ochtend om 08:00 uur uit de veren moesten omdat Thierry een hardcore Navy Seal voettocht door Xinzhu voor ons gepland had. Semper Fi, bitches.

De dag begon echter met een ontbijt bij een tent niet ver van Thierry's appartement:

Daarna was het lopen geblazen; vanaf dat deel van Zhongli rijdt er geen bus naar het station, dus we moesten in de brandende zon naar het station lopen alvorens we de trein naar Xinzhu konden nemen. Oh ja, onderweg kwamen we weer eens dit tegen:

De mensen houden hier erg van Japanse auto's. Niks mis mee natuurlijk, maar om de een of andere reden is het onder de plaatselijke jeugd blijkbaar fashionable om het interieur te bekleden met roadkill. Of misschien zijn het zwerfhonden en -katten. In ieder geval werkt het nogal op de lachspieren om zo'n quasi-stoere Taiwanees langs te zien rijden in een levensgrote Whiskas reclame...

In Xinzhu aangekomen namen we eerst de bus naar Thierry's oude highschool. Toevallig was er die dag een toelatingsexamen aan de gang, dus het krioelde er van de zenuwachtige kinderen en hun nog zenuwachtigere ouders. Mensen zijn echt hardcore hier wat dat betreft, ze moeten voor zo ongeveer alles een examen afleggen. Bovendien hangt een groot deel van hun carriere af van de reputatie van de universiteit waar ze aan studeren. Van buiten lijkt het ze niet te deren, deze lui eten stress als ontbijt met een flinke beker pressure toe. Maar als je de mensen leert kennen, begrijp je dat het ze wel degelijk wat doet, maar ze leren er mee leven. Onze kamergenoten bijvoorbeeld hebben op het moment vakantie, maar ze zitten wel elke dag van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat bijles te volgen. En deze gasten hebben geen gaye majors zoals economie, rechten of sinologie, maar mechanical engineering en electrical engineering. Die Hard mofo's. Bruce Willis, eat your heart out. Het geven van bijles is hier trouwens big business, zo ongeveer alle studenten volgen naast hun normale lessen ook nog bijlessen. Niet perse omdat ze het nodig hebben, maar omdat ze er alles aan willen doen om de top te bereiken. Just 'cause they can; respect voor deze instelling. Nederlanders zijn echt whining, spoiled, pussy-ass hobbits vergeleken met deze gedisciplineerde army of dwarves...
Anyway, ik dwaal af. Thierry leidde ons rond over het schoolterrein en deelde zijn herinneringen met ons; hij vertelde ons onder andere hoe hij door gymclass was gekomen door hard te cheaten met zijn zwemexamen. Memories, memories:

De school zelf is gelegen aan de voet van een berg. Nou ja, meer een soort van hoge heuvel thingie. You get the picture. Wat je het ook wil noemen, we gingen het beklimmen. Op zich geen probleem, maar het feit dat het zo ongeveer 350 graden was vandaag, opgeteld bij onze insomnia, maakte deze onderneming tot een marteling. Eenmaal boven aangekomen echter, kreeg onze luck een boost; veel groen, dus veel schaduw, en bovendien veel en harde wind. Het schijnt dat Xinzhu's bijnaam 風城 is, wat zoveel betekent als 'The Windy City'. En het was behoorlijk windy. Chicago: eat shit, wannabe fools. Het uitzicht was prachtig en de omgeving rustgevend:

Na dit moment van regeneration gingen we weer naar beneden om wat te eten bij een tent die volgens Thierry al meer dan 20 jaar gevestigd was tegenover de school. Het eten smaakte goed na deze Ironman experince: Na het eten bracht Thierry ons naar een museum dat gewijd is aan glas; Xinzhu staat blijkbaar bekend om zijn glas industrie. Ik moet zeggen dat het inderdaad level 99 craftsmanship was wat we daar binnen hebben gezien. Daarna bezochten we een tempel gewijd aan Confucius; deze joint is eigenlijk maar 1 dag in het jaar geopend, op 28 september, supposedly the old man's birthday. Maar gelukkig was er een oud vrouwtje dat ons wel even binnen wilde laten om wat rond te kijken en snapshots te maken:

Hierna gingen we het centrum in om wat te eten; ik moet zeggen dat tot dit moment al het eten perfect was, maar wat we te eten kregen bij deze Big Kahuna Burger joint was niet echt geslaagd. Thierry was het natuurlijk niet met me eens, volgens hem was deze tent zeer bekend in de omgeving; hij gebruikt de term 'bekend' echter te pas en te onpas, dus ik zal het maar met een korreltje zout nemen... Vervolgens liepen we nog even de binnenstad in om even rond te kijken en een cadeautje te scoren voor Myra. Daarna was het snel terug naar Zhongli en naar bed, want de volgende quest diende zich alweer aan: Taibei.