Eenmaal aangekomen op Gatwick begon het lange wachten. Erg lang. We hadden het dusdanig ingepland dat we zo'n 10 uur moesten slijten op het vliegveld, omdat we bang waren voor vertragingen (Easy Jet!) en geen zin hadden om te stranden in Londen. Uiteindelijk werd het ongeveer 11 uur wachttijd door nog een vertraging. En Gatwick is niet een leuke plek om te moeten wachten. Sterker nog, het is het meest nutteloze vliegveld ooit gebouwd op deze planeet. Gelukkig hadden we een Starbucks als beste vriend, waar we zo ongeveer de hele tijd al thee drinkend en Big Two-end hebben rond gehangen. Het hielp ook wel een beetje dat ze daar comfortabele stoelen hadden staan, die we dan ook direct claimden en voor de rest van de dag niet meer verlieten. Ik geloof niet dat ze het heel erg vonden, want ik schat dat we bij elkaar zo'n 60 liter thee naar binnen hebben gewerkt daar. Ik snap serieus niet waarom er in Nederland niet overal een Starbucks is, ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat Nederland Outworld is.
Needless to say waren we direct verkocht. Zijn stoere kapsel, kleding en uitstraling deden ons ter plekke smelten. We konden nog net voorkomen dat Chun zijn ondergoed uittrok en naar hem gooide, maar het scheelde niet veel. Terwijl we daar stonden te staren, beseften we dat we de keizer onder de stoere Chinezen waren tegengekomen, de meest suave Chinees ooit geboren. Denk je dat Bunnik het toppunt is? No way. Vergeet Jay Chow, vergeet Andy Lau en al die andere amateurs. Deze gast owned iedereen. Vandaag hebben we onze held ontmoet...
Maar even serieus, dit mannetje was echt schaamteloos. Terwijl we daar bij de incheckbalie stonden, heeft hij uitgebreid geshowd hoeveel electronica hij bij zich had, hoe groot zijn LV portemonnee was en hoe goed hij kaarten kon schudden. We hadden het idee dat het vooral voor het meisje bedoeld was dat achter hem in rij stond, maar die toonde om een of andere reden geen interesse... Toen we hem later na het inchecken weer tegenkwamen, besloot ik maar wat foto's van deze gast te schieten. Wat op zich ook weer schaamteloos is, maar hij poseerde er maar al te graag voor, alsof ik een videoclip stond te filmen; m'n schuldgevoel verdween dus vrij snel weer.
Hierna konden wel al vrij snel boarden, en met een vertraging van ongeveer 50 minuten vertrokken we rond 22.00 plaatselijke tijd richting Hong Kong. Al Big Two-end gingen we dag 2 in. Tenminste, Chun en ik. Myra had hele andere plannen:
1 opmerking:
Wow is Myra wel blij met deze foto op je blog hahaaa
Een reactie posten