Dag 2: Visa zijn voor mietjes

Terwijl we over de Gobi woestijn vlogen, kregen we te maken met nogal zware turbulentie. Chun en ik waren het met elkaar eens dat dit een hele nare plek zou zijn om neer te storten. Terwijl we probeerden te bepalen of het beter zou zijn om te sterven van de honger en dorst in de woestijn of een mede passagier op te eten, kregen we ons ontbijt voorgeschoteld. De stewardess stond erop dat het een 'omelet with herbs' was, maar ik ben er nog niet over uit. Op dit moment leef ik nog, dus ze kan best gelijk hebben gehad. Chun breidde zijn persoonlijke collectie bekers nog eens uit met een goedkoop bekertje van Oasis Airlines. Eentje van Starbucks volgt op de terugweg...

Tussen 16.00 en 17.00 uur plaatselijke tijd landden we op Hong Kong International Airport. Serieus, dit is echt het meest spacey vliegveld ooit. Het is groot, futuristisch en eh... groot. Maar er loopt geen kip rond daar. Alsof je in een grote, lege, verlaten hangar rondloopt. Echt twilight zone shit.

Terwijl we bezig waren verdwaald te raken, kwamen dit tegen. Thanh, Mounir en Kenzo, deze is voor jullie. Ik zeg er slechts 1 ding bij. Initial D.

Onze vlucht naar Taiwan zou om 21.00 uur vertrekken, dus we hadden weer wat tijd te doden. Chun had zijn neef gebeld en met hem afgesproken dat hij ons zou komen ontmoeten op het vliegveld. Dat was het beste idee van de dag. Die gozer is echt de meest badass motherfucker die je je kan voorstellen. Deze man pikt niks van niemand, zoals de obers van het restaurant waar we gingen eten hardhandig merkten, en het schijnt dat hij alles voor je kan regelen. Hij kwam zelfs op het idee om mij te verkopen in Hong Kong, omdat hij dacht dat ik veel zou opbregen. Een echte regelneef dus. Ik kijk ernaar uit om hem over een maand, wanneer we terugkeren naar Hong Kong, weer te zien.

De vlucht richting Taiwan vertrok, voor de verandering, op tijd, en landde ook op tijd. De volgende sidequest diende zich echter alweer aan. Wij hadden alle drie geen visum geregeld, omdat we in de veronderstelling waren dat we precies 30 dagen in Taiwan zouden blijven. Geen van ons had ook de moeite genomen om precies te tellen hoeveel dagen we daar precies zouden zitten. Totdat Myra, 2 dagen voor ons vertrek, een briljante ingeving kreeg: juli heeft 31 dagen. Op dat moment was het al te laat om nog een visum te regelen. Probleem dus. Aangezien we niet zoveel zin hadden om een boete te betalen of een Taiwanese gevangenis van binnen te zien, zaten we bij het uitstappen met zweet in onze bilnaad. Gelukkig vroegen ze niets en konden we gewoon doorlopen. 2 dagen later belden we vervolgens de luchtvaartmaatschappij en hebben we onze vlucht een aantal dagen naar voren geschoven. Geen salad tossing dus gelukkig. XP +250.

Na het uitchecken werden we opgehaald door twee heren van de universiteit, erg vrolijke types trouwens. Toen we naar buiten gingen liepen we tegen een muur van hitte en vocht aan, wat extra dodelijk was omdat we allemaal een trui en lange broek aanhadden... Onze begeleiders hadden een busje geregeld waarmee we van het vliegveld naar de campus werden gebracht. Daar aangekomen werden we direct naar onze kamers gebracht (Chun en ik op een kamer met andere jongen en Myra bij de dames), aangezien het al vrij laat was. Na een korte kennismaking met onze kamergenoot, die een hardcore exacte studie doet (mechanical engineering als ik het goed heb begrepen) raakten we in coma. Oh ja, en voordat ik het vergeet: alles is perfect voor ons geregeld. Thierry, Daniel en Hui Xin: respect.