de exemplarische queeste

Proloog
Na een lange periode van luiheid en veel geschaafde knieen van geinteresseerden komt er dan een post, eindelijk? vandaag was redelijk exemplarisch voor het nobele verhaal dat Taiwan heet, niet erkend edoch niet van minder waarheid doorwrocht.

Met een schok ontwaak ik uit een welverdiende en broodnodige slaap, ik staar verschrikt in twee prachtige kijkers die mij door een D&G secretaresse brilletje aanstaren; oja, ik heb een vriendin sinds kort.. Ik hoor de lezer denken:"Dat werd verdomme wel eens tijd ook!" En jawel, de tijd is gekomen. maar daarover later meer misschien. De reden dat mijn slaap zo broodnodig en welverdiend was, los van de meer kleurrijke details, een avondje stappen in het hippe uitgaanscentrum van het nog hippere Hsinchu. Ik zal even opsommen, een heuse discotheek, het vliegende zwijn genaamd, en nog enkele gelegenheden waar alcoholische versnaperingen tegen westerse prijzen, goedkope vrouwen tegen westerse prijzen en goedkope buitenlanders met westerse salarissen te vinden zijn. De planning had ons naar bovengeschetst tafereel geleidt ware het niet voor de algehele uitgestorvenheid van het vliegende zwijn, daarbij was het salsa avond en ik kan nog steeds niet dansen. Zingen uit volle borst werd het devies en op naar de Madonna; een Japanse interpretatie van hippie-cultuur meets bruine kroeg meets lawaaierige karaoke tent, zeer geslaagd! Vanwege keelproblemen, kuch, kadootje van dezelfde vriendin, bleef het bij enkele vertolkingen van de chinese klassieken (unserer Andy und Jacky jah) en een lesje 'functional verbs' (Wist u dat het Engelse woord Fuck semantisch en syntactisch een van de meest veelzijdig inzetbare woorden in de Engelse taal is? Limp Bizkit schreef er een liedje over en hier vinden ze het nog ku(kool))

Het dageraad scheen fel in de ogen en dag was de nacht en de nacht was dag, ik kan me niet herinneren vroeger opgestaan te hebben afgelopen twee maanden, het was half negen des ochtends en het was pijnlijk. Gelukkig was daar de koffie (iets wat ik om onverklaarbare redenen que?? niet meer mag drinken van Behnam) en een peuk,( jawel, men meisje heb sjek! Drum, je gaat et niet geloven).

Episode 2 rondzwerven, vrij en blij
En toen was het weder tijd voor onderricht, jawel, we hebben les, en wel van echte d(t)aoistische meesters: ingetrokken schouders, een onstabiele doch enthousiaste tred, een kevlar Ferarri laptop en een dikke PhD. van Harvard op zak; daar komt hij binnen met zijn aanstekelijk blije hoofd, het is alsof hij zojuist de poorten van hemel komt binnenzwieren, neen! Het is het klaslokaal, en hij onderwijscht geen mystiek daoisme maar keiharde, en rechtlijnig beargumenteerde Xunzi(als de daoisten bij the republic horen, dat hoort Xunzi bij the empire(confucianisme)); hij is onze held, hij maakt de week goed, en het enige kutte aan dat we ergens in november naar Hong Kong gaan is dat we zijn les missen, we zijn opgenomen in zijn warme moederschoot, de verassing van vandaag: uit zijn 8 cylinder traction control laptop galmden de klanken van een heerlijk oud Taiwanees zeik liedje van een meisje dat gepest werd omdat haar moeder het leuk vond om er met een NEDERLANDSE arts te zee vandoor te gaan, nog harder en je gaat huiliej! Daarnaast ging hij als een volwaardig Neo(die uit de Matrix, met die zonnebril) in op de eindeloze voordelen van het FreeMind programma, om lekker te gaan Brainstormen zoals ze dat noemen "in the US" (verder is alles in het Chinees hoor, maar af en toe, met loepzuivere precisie, weet onze daoist er net een woord uit te pikken wat wij toevallig niet verstaan hadden, kuch, om dat vervolgens treffend te vertalen, zoals ik zij/ei? hij is onze held.)

Episode 3, the short (k)night strikes back; het persoontje is moe en slaapt; vervolgens wordt ie wakker gebeld door de; nog steeds zeer mysterieuze, hoe zou ze er uitzien? heeft ze genoeg haar op d'r ******?; vriendin, of ik haar wil ophalen op een scooter, wacht, OP EEN SCOOTER!%$#
A) Ik had altijd een grafhekel aan die dingen
B) Het verkeer is hier moordend, rood een gelukskleur en tja, ook in Taiwan zijn er beheurlijk wat chinezen...met vervoer-->scooters
C) Ik wist de weg niet en je wilt echt je hoofd niet opzij draaien om die weg te zoeken en je naderende eind onder ogen te moeten zien (gewoon recht vooruit kijken, alle buitenlanders die verongelukken doen dat omdat ze op wegmarkeringen, bordjes en dat soort publieke onzin letten)

weet je hoe gaaf het was, fuck sex, verdovende middelen, beren die op 1 been de salsa dansen, doe mij het Taiwanese verkeer(d)! Met 80 door de binnenstad, zichzaggend je kont in de bocht en planken, HAS OP DE ZUUGERS, onderweg een verkeersongeluk, 6000 Taiwanezen gepasseerd en 3 peuken gerookt om de adrenaline op het juiste concentratie pijl te houden, en jawel: U bent gearriveerd.

Episode 4 Bureau-cratie

Within the social constructionist strand of postmodernism,the concept of socially constructed reality stresses the on-going mass-building of worldviews by individuals in dialectical interaction with society at any time. The numerous realities so formed comprise, according to this view, the imagined worlds of human social existence and activity, gradually crystallised by habit into institutions propped up by language conventions, given ongoing legitimacy by mythology, religion and philosophy, maintained by therapies and socialisation, and subjectively internalised by upbringing and education to become part of the identity of social citizens

los van het feit dat dit een grapje is waarmee ik me al een tijdje bezig hou, zie je hier de verschrikkelijke uitkomst, de bureaucratie, soms lijkt het alsof de tiepmiep je duidelijk wilt maken dat de macht hare zijt. En jawel, ik ben nog nooit zo beleefd geweest aan een balie, aan de andere kant roept het ook de dikke vinger reactie op, zo heb ik vandaag een mail gestuurd naar mijn begeleidend docent (o, heb ik die) die dacht dat ik niet in Taiwan was aangekomen, en vervolgens ging mauwen dat ik d'r verkeerd heb aangesproken (in Nederland spreek je je opleidingsopperhoofd met de voornaam aan en hier zijn ze daar minder van gediend, I know er zit een dikke balk in men oog, en die laat ik nog wel ff zitten XD) grappig trouwens hoe de hierarchie soms gruwelijk verstoord wordt, als leraar Engels bekleed ik een nobele positie, maar is het wel normaal voor de jeugd van tegenwoordig om een tot pistool omgevormd set kinderhandjes in je achterste te duwen, tot groot vermaak van de klas (was hier al voor gewaarschuwd door mensen die wel Engels spreken, maar het blijft een bijzondere ontmoeting tussen mijn billen en een vreemde cultuur.)

Epiloog:

In deze nobele queeste, hier gevat in een dag, zijn de volgende conclusies mijn bewustzijn binnen geslopen; gij zult moeten werken voor uw geluk, hoe harder ge werkt hoe zoeter de peuk (op ons prive rook balkon)
Je kunt hier praten met mensen.
En omg, wat heb ik een geluk XD en een dikke pretcilinder!